• 25.06.2025
• 7 min
• Evenementen

Van 24 tot 31 mei 2025 werd Uzès omgetoverd tot een theater van beelden en verhalen met de 10ᵉ editie van de Fotografie Biënnale. Deze editie, georganiseerd door de vereniging Les Azimutés, markeert een keerpunt: het is nu een tweejaarlijks evenement dat zich heeft gevestigd als een vaste waarde in de zuidelijke culturele scène waar reikhalzend naar wordt uitgekeken. Ver van de drukte van de actualiteit nodigt het ons uit om een stap terug te doen, om een heldere en gevoelige pauze in te lassen in onze relatie met de wereld.

Het thema "Getuigen van onze tijd, doorgevers van het geheugen" zette de toon. Een discrete maar hardnekkige rode draad liep door de tentoonstellingen: die van het spoor, van het erfgoed, van wat beelden nog kunnen overbrengen als woorden niet meer volstaan. In een tijdperk waarin het onmiddellijke de overhand heeft, introduceren deze foto's opnieuw een vorm van traagheid, ernst en soms zelfs tederheid. Ze onthullen het intieme, het onzichtbare, het marginale. Ze spreken over liefde, woede, verlies en hoop.

De hele stad diende als etalage voor deze werken. Van de binnenplaats van het Hôtel de Ville tot de discrete ruimtes van het historische centrum, via het landgoed Deleuze-Rochetin in Arpaillargues, de tentoonstellingen waren genesteld in de oude stenen en openden zich als vele hoofdstukken in een grote visuele roman. Van de ene plek naar de andere lopen was alsof je door een collectief reisdagboek bladerde, gevuld met uitzichten van dichtbij en veraf.

Het werk vanEric Androa Mindre Kolo was een van de hoogtepunten van de show van dit jaar en de stille kracht ervan is diep ontroerend. De Congolese kunstenaar, diep getroffen door het geweld tegen vrouwen in zijn land, heeft ervoor gekozen om zijn verontwaardiging uit te drukken door middel van een poëtische en krachtige lichaamstaal. Zijn benadering wordt weerspiegeld in de serie Cibles van fotografe Paola Guigou, die de toestand van vrouwen in de Democratische Republiek Congo met verfijning en bescheidenheid documenteert. Samen herinneren ze ons eraan dat kunst een schreeuw kan zijn, maar ook een gebaar van liefde, een daad van stille genoegdoening.

Aan de andere kant van het emotionele spectrum, maar net zo aangrijpend, biedt het werk van de Bretonse fotograaf Jean-Louis Mercier een lumineuze onderdompeling in het leven van een lokale zigeunergemeenschap. Zijn serie Des amis manouches (Zigeunervrienden) is het resultaat van een ontmoeting en vervolgens van een diepe verbondenheid. Hij vond een familie in hart en nieren, een intense menselijkheid, vaak genegeerd, soms veracht. De manier waarop hij naar deze bekende gezichten kijkt is geladen met respect en emotie - een eerbetoon aan een nomadische en weinig bekende cultuur, maar ook een verklaring van vriendschap en bewondering.

En dan is er nog het bijna opgeschorte verslag van Solange Tabary, Jour de marché avec les Ouïghours à Kashgar (Marktdag met de Oeigoeren in Kashgar), een zeldzame getuigenis van een wereld die is uitgewist. Wat begon als het reisdagboek van een nieuwsgierige reizigster is, ondanks zichzelf, een kostbaar archief geworden. Haar foto's vertellen het verhaal van het dagelijks leven van een volk dat nu in gevaar is, in een China waar de zachte manier van leven niet meer bestaat. Deze beelden zijn geladen met stilte en melancholie, alsof we kijken naar een herinnering die niet van ons is, maar die we ondanks alles willen koesteren.

Het zou simplistisch zijn om deze biënnale simpelweg te zien als een opeenvolging van tentoonstellingen. Het is veel meer dan dat: het is een plek om te praten, te delen en door te geven. Elk beeld wordt een link tussen de ene visie en de andere, een verleden en een toekomst, een emotie en een bewustzijn. Zoals Dominique Nouzille, verantwoordelijk voor de communicatie van het festival, terecht opmerkt, wedt het festival er dit jaar op dat fotografie mensen nog steeds kan raken, aan het denken kan zetten en hun zintuigen kan prikkelen.

Door de tijd te nemen - de tijd om elkaar te ontmoeten, de tijd om na te denken, de tijd om de biënnale te organiseren - weeft Les Azimutés geduldig een gevoelig weefsel in het lokale culturele landschap. Het is natuurlijk een artistieke verademing, maar het is ook een gebaar van vertrouwen naar het publiek: het geloof dat door de tijd te nemen om te kijken, we nog steeds kunnen voelen.

En misschien is dat wel de echte kracht van deze biënnale: ons eraan herinneren dat beelden soms meer waard zijn dan duizend woorden - omdat ze je niet alleen vertellen, maar ook laten voelen. Het toont niet om te overtuigen, maar om te verbinden. Het houdt levend wat anders misschien was verdwenen. En in de stilte van een blik overgestoken in Uzès, tussen de warme stenen van een stadhuis of de rust van een schaduwrijke binnenplaats, herinneren we ons wat we nooit hebben meegemaakt.

Foto omslag: Les Azimutés dUzès